BikeTrips

Alpenweekje (2017)

5-daagse trip Vercors, route de Grandes Alpes, Zwitserland.

De eerste dag heb ik gewoon snelweg gedaan totaan Geneve.
Het werd al snel behoorlijk warm en ik was blij dat ik mijn doorwaai jekkie bij me had!
Pas om 10 uur ‘s avonds kwam ik bij het IBIS Hotel aan, na een ongemakkelijk en pikkedonker stukje door een bosrijk gebied.

Ik had op zaterdagmorgen een tour bij de CERN! (Deze moet je vooraf reserveren)
Dit was een hele leuk tour, je krijgt een mooie rondleiding en er is een expositie en genoeg te zien, zeker als je geinteresseerd bent in techniek!

Zaterdagmiddag de route opgepakt en nu begon het toeren pas echt, lekker binnendoor richting de Vercors.
Daar kwam ik aan het einde van de middag aan. Ik had bij de voorbereidingen al gezien dat er weinig hotels waren, dus ik ging iets eerder op zoek. Helaas, niets te vinden- dan maar doorrijden. Een paar keer een POI geprobeerd en kwam steeds uit bij een leeg terrein. De moed begon al een beetje in de schoenen te zakken, ik reed in the-middle-of-nowhere en het begon al laat te worden. Ineens zie ik een bordje “Gites”, en sprak daar een boer aan. Daar kon ik wel overnachten, vlakbij de Presles, maar.. zonder eten. Gelukkig had ik iets bij me voor noodgevallen. Ik moest maar liefst 12 euro neertellen voor de overnachting, en ging ‘s ochtends zonder ontbijt weer op pad.

Meteen om 8 uur ‘s morgens trekken de Presles, Combe Laval en de la Machine aan mij voorbij, bij opkomende zon. Wat een pracht! Bij Hotel Col de la Machine hebben ze hemelse koffie, en daar werd ik weer mens.

Na de Vercors besluit ik de route wat in te korten, en ga richting Gap, waarna ik het oostelijke deel van de route weer oppak, tw. de route de Grandes Alpes, noordelijke richting naar Zwitserland.

De Col d’Izoard en Col du Galibier zijn werkelijk prachtig en het weer is heel goed, ik rij in doorwaai jek en kevlar spijkerbroek. Ik overnacht in hotel relais du Galibier, een prima hotel. Ik kreeg het avondeten gratis omdat de steak niet doorbakken was, zoals ik verzocht had.

De volgende dag op naar de Col d’Iseran en le petite Saint Bernard, en daarna de grote. Het weer is wat minder, bewolkt en hier en daar een buitje. Verder prima weer om te rijden. Bovenop de Bernard lunch ik met een simpel frans stokbroodje met tonijn, met een geweldig uitzicht!
Het laatste stuk die dag is door een dal, en het wordt alweer flink warm, boven de 30 graden.

Ik stop bij een bezinepomp en boek met een app een hotelkamer- een uur rijden verderop.
Eerlijk gezegd had ik niet zo goed gegekeken bij het boeken, het was niet te duur (belangrijk in Zwitserland!) en zag er goed uit. Ik had wat moeite om het hotel te vinden, het lag vlakbij een ziekenhuis.
In de hal sta ik te wachten; niemand bij de receptie. Er waren mensen aanwezig, want het licht brandde en er lag een breiwerkje. Ik begon te twijfelen of dit wel het hotel was, totdat er… een NON aan kwam lopen!!

Een hele vriendelijke dame, de reservering lag al klaar, en ik kon mee-eten ook.
Het eten ging in groepsverband samen met een aantal gehandicapten. Het eten was simpel, maar verder prima.
De kamer was overigens de schoonste hotelkamer die ik ooit gezien heb!!  wel apart. en natuurlijk en Bijbel en kruizen in overvloed aanwezig…

‘s ochtends  rijdt ik weer verder door het Zwitserse dal in het ochtendlicht, beter dan dit wordt het niet!
Bovenop de Grimselpas pak ik een bak koffie met Apfelstrudel, in het zonnetje, kijkende op een lege motorparkeerplaats, en een bus vol toeristen, die net stopt.

Vanaf dit punt wijk ik af van de geplande route, en navigeer gewoon op zicht en de gps. Ik rij noordelijk richting Duitsland, en zie dat ik richting het drukke Luzern ga, en dan is de weg versperd. Ik wordt door verkeersregelaars de “verkeerde” kant op gestuurd, dus ik stop om op de gps te kijken.
Er stopt een dame en vraagt of ze kan helpen, en ik leg het uit. Ze stuurt me naar de Panoramastrasse (alleen de naam al, kan niet missen), en dat is een betere route. In het begin erg smal, maar heel mooi. Dit is echt het “Sound of Music” Zwitserland.
Aansluitend gaat het door een natuurlijkgebied, en daar lunch ik in een blokhut.
Door deze route laat ik Luzern oostlijk liggen en rij zo Duitsland in. (binnendoor, want ik heb geen vignet)

In Duitsland zet ik hem op de snelweg richting Spiers. Daar is een heel leuk Technikmuseum, en ligt mooi halverwege de Alpen en thuis, dus dat breekt de terugrit mooi.
Bij het technikmuseum zie ik een levensechte Buran (=de Russische spaceshuttle)!
Dit is echt een geweldig museum voor kleine (en grote) jongens!

Na het museum is het wederom snelweg naar huis.

Total distance: 2958.24 km
Max elevation: 0 m
Download